De wereld van Luscii
‘Ik probeer alles bespreekbaar te maken, ook het levenseinde’

Steeds meer artsen en verpleegkundigen gebruiken de  Luscii app om hun patiënten op afstand te begeleiden. Wie zijn deze professionals? Vandaag een portret van Monique van de Kragt, physician assistant op de afdeling longgeneeskunde van het Zuyderland ziekenhuis

Ben je al lang actief in de zorg? 

Monique vd Kragt, physician assistant ‘Ik ben in 1998 in Maastricht begonnen aan de opleiding tot longfunctie-analist. Een mooi vak. Met allerlei onderzoeken help je de longarts om een goede diagnose te stellen. Hoe zit het met de longinhoud van de patiënt? Met de blaaskracht? Is er sprake van een allergie? In 2001 ben ik naar het Zuyderland ziekenhuis in Sittard gekomen. Toen ik daar de kans kreeg om physician assistant te worden heb ik die met beide handen aangepakt.’ 

Hoe ziet de dag eruit van een physician assistant?    

‘Heel afwisselend. Ik werk vooral met mensen die lijden aan COPD. Sommigen van hen zie ik ‘s middags op de polikliniek. Ik geef dan vooral uitleg over de invloed van leefstijl. ‘s Ochtends bezoek ik juist de patiënten die zijn opgenomen met een acute longaanval. Ik probeer de tijd te nemen en dieper in te gaan op voeding, beweging en angst.’ 

Zijn mensen met COPD vaak angstig?

‘Bij een longaanval zijn mensen echt doodsbenauwd, dat is heel naar om mee te maken. Daarom probeer ik altijd op de tweede dag van de opname langs te gaan. Dan heeft de behandeling vaak al enig effect. Ik probeer alles bespreekbaar te maken, ook het levenseinde. Over wensen in de toekomst, wat mensen nog wel en niet willen. Soms schrikken patiënten daarvan, maar achteraf is vrijwel iedereen blij dat ik er over ben begonnen. Een patiënt wilde nog naar Indonesië. Ik zei; als je dat nog wil, dan moet je dat echt nu doen. Hij ging meteen en heeft het geweldig gehad.’  

Wat goed dat je daar de tijd voor neemt.

‘De tijd nemen is zo belangrijk. Dat hoor ik terug van patiënten en ik merk zelf ook dat ik meer bereik. Dat mensen bijvoorbeeld stoppen met roken of beweging weer oppakken. Soms is het best een strijd om genoeg tijd voor een gesprek te organiseren, maar ik geloof echt dat het zich terugbetaalt. Artsen hebben maar tien minuten per patiënt. Wat kun je in zo’n kort tijdsbestek voor elkaar krijgen? Ze hebben het in mijn ogen veel te druk, en dan moet de echte vergrijzing nog op gang komen.’

Zo’n longaanval, begint dat altijd acuut?

‘We prediken consequent dat mensen veel moeten bewegen, maar we zien voorafgaand aan een opname vaak dat mensen dat juist steeds minder doen. Ze zijn dan bijvoorbeeld al een tijdje gestopt met fysiotherapie en gaan conditioneel langzaam achteruit. Dan hoeft er maar een virusinfectie of blaasontsteking overheen te komen en de COPD speelt weer op.’ 

Helpt monitoren op afstand om een longaanval voor te zijn? 

‘We werken nog niet zo lang met Luscii, maar ik denk wel dat het bijdraagt om achteruitgang vroeg in beeld te krijgen. Ik had een patiënt die in zes maanden zes keer in het ziekenhuis heeft gelegen. Nu hij thuismeten van Luscii gebruikt blijft hij stabieler. Een keer was het mis, we waren er vroeg bij en konden hem thuis met prednison behandelen. Hij was daar zelf ook blij mee. Het was voor hem een bevestiging dat hij op afstand goed in de gaten wordt gehouden.’